کمی بیشتر از یکسال قبل خیلی از ماها در نهایت بر تردید غلبه کردیم و
تصمیم گرفتیم در انتخابات شرکت کنیم. امروز که من به عملکرد یکسال گذشته
دولت روحانی نگاه می کنم، به نظرم تصمیم ما در آن مقطع درست بوده است.
امروز پس از گذشت یکسال مرزبندیها مشخص شده است، و هم خود روحانی و هم
مخالفان اسلامگرایش می دانند که چه کسانی پایگاه اجتماعی دولت یازدهم
هستند، و چه تفکراتی "دلواپس" اویند. اگر بخواهم نمره بدهم، به نظرم
بیشترین نمره را در وزارت خانه های روحانی وزارت امور خارجه بگیرد، و پایین
ترین نمره را وزارتهای کشور و دادگستری و
اطلاعات. وضعیت وزارتهای فرهنگ و علوم کمی بالاتر از متوسط است. مهمترین
اشتباه روحانی در انتخاب وزرا در چارچوب وسعش شاید انتخاب رحمان فضلی بوده است. تیم
اقتصادی روحانی هم باید حواسشان باشد که عدم توجه به عدالت اقتصادی آنهم در
دوران پسا احمدی نژاد می تواند پاشنه آشیل دولت باشد.
به نظرم تجربه انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته به ما می گوید باید در
انتخاباتهای آینده خبرگان و مجلس شرکت کرد و به نامزدهایی که بیشترین زاویه
را با اصولگرایان افراطی دارند رای داد. همینکه بتوان از تعداد افراطیون
در مجلس و خبرگان به تعداد قابل ملاحظه کاست گام بزرگ بعدی در اصلاح است.
با تمام اینها من تا وقتی که قانون اساسی موجود با یک قانون اساسی لیبرال-دموکراتیک عوض نشود، وضعیت را مطلوب نمی دانم. برای شخص من دولت روحانی مرحله ای گذار برای تحولات مهمتر و عمیق تر در آینده به سمت دموکراسی واقعی است که در آن تمام طرز تفکرها (ی معقول) اجازه مشارکت آزادانه در سیاست کشور را داشته باشند.
با تمام اینها من تا وقتی که قانون اساسی موجود با یک قانون اساسی لیبرال-دموکراتیک عوض نشود، وضعیت را مطلوب نمی دانم. برای شخص من دولت روحانی مرحله ای گذار برای تحولات مهمتر و عمیق تر در آینده به سمت دموکراسی واقعی است که در آن تمام طرز تفکرها (ی معقول) اجازه مشارکت آزادانه در سیاست کشور را داشته باشند.
